Quiet

Joseph at Fractal Ontology has a nice piece on Silence, read the full note here:

Silence, that shadow of language in which everything is nevertheless said, is today almost always but a lapse, the momentary oversight of an animal which acts as though in speech it found its very reality, its absolute and primary function....

And so one but barely and insubstantially glimpses that Silence which is both resistance and elevation, even a kind of victory against a terrible foe, which is not without its spoils. To discover language is in fact to be without a language, a radical immediacy which at once shatters every moral or political claim, and every shred of symbolism; and at this point many things are possible, indeed, too many things: a violent regression to the prelinguistic, a wispy and premature transcendence to the postlinguistic, or finally the immanent resistance and spontaneity of the counterlinguistic.

The necessity of silence in the transformation of the soul cannot be overstated. That indeterminate silence in which sublime meditation, the uncanny intermediation of thinking, takes place — is a warlike silence. For language as such does not think but merely tyrannizes, blindly suturing truth to meaning, a neuroticized “schizophrenia” whose experiments lead inevitably into a cavernous abyss.

[...]

The health of a language requires a continuous recreation and enrichment reaching precisely the point of a critique of language (for without this no creation is possible.) What is demanded with respect to categories and axiomatic ontologies is precisely a kind of “schizophrenization” or, more precisely, the unconscious aggregation of radically disparate forces which underlie a sublime silence (which turns towards thinking and tends towards novel creations.) The reproduction of language is a kind of explosion of machines, whose repression is quite intentional and even the basis of conscious awareness (consciousness is a being-strangled by the Sign.)

Silence may then be grasped in its positive sense as an inexpressible chaos, as a fearful and indeterminate abyss in which an infinity of heterogeneous forces are dangerously and inextricably intertwined. Yet it may also be grasped as some truly “heretical” Unexpressed, the enthusiastic proclamation of energy itself as pure potentiality — a blank canvas, upon which thought dares to create. [...]

متافیزیک جدید وارد صحنه می‌شود

New Metaphysics

Series editors: Graham Harman and Bruno Latour

The world is due for a resurgence of original speculative metaphysics. The New Metaphysics series aims to provide a safe house for such thinking amidst the demoralizing caution and prudence of professional academic philosophy. We do not aim to bridge the analytic-continental divide, since we are equally impatient with nail-filing analytic critique and the continental reverence for dusty textual monuments. We favor instead the spirit of the intellectual gambler, and wish to discover and promote authors who meet this description. Like an emergent recording company, what we seek are traces of a new metaphysical "sound" from any nation of the world. The editors are open to translations of neglected metaphysical classics, and will consider secondary works of especial force and daring. But our main interest is to stimulate the birth of disturbing masterpieces of twenty-first century philosophy. Please send project descriptions (not full manuscripts) to Graham Harman, graham@rinzai.com. Open Humanities Press is an international Open Access publishing collective. OHP was formed by scholars to overcome the current crisis in publishing that threatens intellectual freedom and academic rigor worldwide. All OHP publications are peer-reviewed, published under open access licenses, and freely and immediately available online through www.openhumanitiespress.org.

آیا برای فکر کردن باید به دانشگاه رفت؟ آیا جریان‌های رسمی خروجی دانشگاه، اعم از کلمه، مفهوم، و دستگاه و آدم، توان حل مشکلات ما را دارند. چند درصد از جریان‌های امروز را سازمان رسمی دانشگاه می‌سازد؟

هر از چندی به استادی برای ترجمه و چاپ مقاله‌اش در یکی از مجلات دارای استاندارد «آی.اس.آی.» کمک می‌کنم. استادان دانشگاه‌های ایران برای ترفیع گرفتن باید مقاله‌ای در یکی از این نشریات چاپ کنند، در غیر این صورت نمی‌توانند به درجه استادی برسند. به تازگی وزارت علوم با فهمی که از اغراض سیاسی پشت پرده این استاندارد دارد، سخت در کار طراحی یک نظام آی.اس.آی مخصوص کشورهای اسلامی است که با دقت و وسواس زیاد دارند همان نظام آی.اس.آی. بین‌المللی را «بومی» می‌کنند. تا جایی که من می‌دانم حداقل دو دفتر به صورت موازی روی این پروژه کار می‌کنند.

تجربه خودم در کمک به تهیه و نگارش مقالات می‌گوید، حداقل در حوزه علوم انسانی ـ به جز یکی دو مورد کار جدی و درخشان، هیچکدام از این مقالات حرف تازه‌ای برای عرضه به جهان ندارند: یا همان حرف غربی‌ها را دوباره ترجمه کرده‌اند، مثل کاربرد نظریات هابرماس و هانتینگون و دیگران در فلان موضوع، یا یک گزارشی خشک و کسل کننده از وضعیت موجود ارائه داده‌اند که نسخه زنده‌اش در هر وبلاگ و روزنامه‌ای پیدا می‌شود. وضعیت دیگری هم هست: دو سال پیش مقاله‌ای ترجمه کردم که به علل عدم پیشرفت جهان اسلام در فلان موضوع می‌پرداخت؛ با زبانی که خیلی هم آکادمیک نبود می‌گفت: چون ما بدبختیم، جهان سومی هستیم، عقل نداریم، سازمان پذیر نیستیم. خریم. خواهش می‌کنم یک آدم غربی بیاید یک کاری با ما بکند که آدم شویم. اسمی از من روی آن کار نیست و پولی برایش نگرفتم، اما از انجامش به شدت شرمنده‌ام. اگر برای این کار دادگاه دقیقی باشد، حاضرم نقش خودم در این جنایت را اعتراف کنم.

البته دانشگاه‌های غربی هم وضع بهتری از ما ندارند. همین استاندارد آی.اس.آی یک دستگاه مخوف سرکوب حرف‌ها و نظریه‌های جدید است که هر حرف و روشی که با ساختارش بیگانه باشد یا با مذاقش سازگار نباشد را خیلی راحت طرد می‌کند و اگر سماجت کند برای نابودی‌اش اقدام می‌کند. سیستم دانشگاهی غرب هم یک سیستم است و فرد را وادار می‌کند که سروگردن و دست و پایش را در حد سقف و دیوارهای سیستم نگه دارد. (ترجمه: مواظب باشید سر و دست و پایتان از گلیم ما درازتر نشود، و گرنه قطع خواهد شد، ما تقصیری نداریم این دستگاه به صورت اتوماتیک عمل می‌کند.)

در این میان، هنوز جریان‌های فعالی هستند که خارج از این سیستم را می‌بینند و در آن فضا فکر می‌کنند.

اعلامیه‌ای که در ابتدای این یادداشت آمده است در این حال و هواست. انتشارات اوپن هیومنیتیز، مجموعه جدیدی را به سردبیری برونو لاتور و فیل گراهام در دستور کار خود قرار داده است. (این انتشارات همزمان با چاپ کتاب‌ها و نشریات، نسخه الکترونیکی آن را هم منتشر می‌کند، سری به سایت انتشارات بزنید.)
برونو لاتور برای خوانندگان این وبلاگ نیاز به معرفی ندارد و گراهام هارمن، فیلسوف جوانی است که در چند سال گذشته با فرار از اروپا به مصر و استقرار در قاهره، زاویه دید یگانه‌ای برای بررسی فلسفه اروپایی پیدا کرده است.
برای آن دسته از متفکرانی که دوست دارند خرد بومی (به معنای خردی که در این سرزمین خلق شده است نه خرد وارداتی و بعد مثله و ایدئولوژیزه شده) را به جهان معرفی کنند، مجموعه انتشارات متافیزیک جدید فرصت خوبی است که نباید بسوزد.

Speculative Heresy Call for Debate

Some anti-oelipus agents are invited:

Given the posts at Splintering Bone Ashes (1, 2, 3) K-Punks responses (1. 2) as well as No Use Leniency’s Comments (1, 2), Planomenology’s Comments (1) and connections here and here - It seems sensible to dedicate a space to these debates which center on capital, nihilism, utopia, hauntology and the neologisms of xenoecomics and accelerationism.

More

speculative realism

While often in disagreement over basic philosophical issues, the speculative realist thinkers have a shared resistance to philosophies of human finitude inspired by the tradition of Immanuel Kant. Unlike most realists, they also tend to develop theories that depart markedly from the views of everyday common sense. For instance, Brassier upholds a radical nihilism of a world without meaning, Grant defends a primordial stream of matter that is "retarded" to give rise to individual entities, Harman holds that no two objects can have any direct causal interaction, and Meillassoux believes that the laws of nature are absolutely contingent and that God does not exist but may exist in the future.

Speculative realism has close ties to the journal Collapse, which published the proceedings of the group's inaugural conference, and has featured numerous other articles by the speculative realist thinkers.

More

Also,
Order the forth issue of Collapse if you can,
and download a free copy of Theater of Production: Philosophy and Individuation between Kant and Deleuze by Alberto Toscano, another member of Speculative Realist movement here or here.