تولد دوباره در خرداد - 2

می‌خواستم درباره‌ی تجربه‌ی آموزشی سینا در این مدت بنویسم که این عکس رسید. عکسی که از مهد فرستاده‌اند جای تأمل دارد. لباس آکادمی به تن سینای پر شرّ و شور ما و به تن هیچ بچه‌ای نمی‌آید. این لباس را به زور بر تن او کرده‌اند. سئوال من این است که چرا گفتمان و نشانه‌های دانشگاهی این‌قدر مورد استفاده قرار می‌گیرد. جدای از عملکرد این دوستان و اطرافیان ما، فکر می‌کنم این خودِ مدرنیته است که زور می‌زند که نمادها، نشانه‌ها، و لباس‌های متداعی با خودش ـ و بیشتر از همه، نمادهای دانشگاهی ـ را بر تن مردمان و تابعان خود حک کند. در این معنا، نظام اجتماعی مدرن با نظام اجتماعی بدوی، آن که در زندگی ایلیاتی بود، فاصله چندانی نگرفته است. بدن فرد در زندگی ایلیاتی به همین اندازه موضوع اِعمال قدرت بود.

البته در این میان تناقض‌های زیادی وجود دارد. مهم‌تر از همه این که مدرنیته همیشه مجبور است نسبت خودش و دانشگاه را تعریف و بازتعریف کند و دانشگاه را به عنوان یکی از نهادهای خودش معرفی کند. در این که مدرنتیه در ارائه‌ی این تعریف موفقیت‌هایی داشته شکی نیست، اما کافی است جلوی همین رابطه‌ی جا افتاده و رسمیت یافته، یک علامت سئوال گذاشته شود و آن وقت همه چیز رنگ دیگری پیدا می‌کند.

از منظری دیگر، همین تندروی و شتاب‌زدگی بدون تفکّر در پوشاندن «لباس دانشگاهی»، یعنی بالاترین نشان مدرنیته بر تن کودک ـ آن گونه که در این عکس ثبت شده ـ‌ از آن کنش‌های شالوده شکن و تناقض‌آمیز قابل مطالعه‌ای است که به دست خود سربازان مدرنیته به انجام رسیده است. این روزها این شتاب زدگی به مرحله‌ی جالبی رسیده… همه‌ی جریان‌ها، اعم از سیاسی و اقتصادی با هم بر سر پایین آوردن سن تابعان، سوژه‌ها، و سربازان خود مسابقه گذاشته‌اند. همین الان که دارم می‌نویسم بانک «رفاه کارگران!» از طریق تلویزیون اعلام می‌کند که بچه‌ها می‌توانند روی دفترچه‌های حساب پس‌انداز نقاشی بکشند؛ تازه، «بزرگ‌ها هم می‌تونند مثل بچه‌ها در این مسابقه نقاشی شرکت کنند»… بعید نیست به‌زودی خود دانشگاه هم اعلام کند حاضر به پذیرش دانشجوهای زیر ده سال هست.

به هر حال سینا فارغ التحصیل شد! و واقعیت این است که تجربه‌ی آموزش او در این مدت، خیلی یکدست، سیستماتیک و برنامه‌ریزی شده، به‌معنای مدرن کلمه نبود. روز جشن فارغ‌التحصیلی هم این عکس را به ما دادند و هم این شعر را از زبان بچه‌ها شنیدیم:

چه دنیای قشنگی
دنیای رنگارنگی
دنیای ما بچه‌ها ‏
دنیای صلح و صفاست

می‌خونیم و می‌خونیم
قدر همو می‌دونیم
غم‌های زندگی رو
از دل‌هامون می‌رونیم

با شادی کار می‌کنیم ‏
امیدمون به فرداست
البته خوب می دونیم
فردا فردا مال ماست

با شادی کار می‌کنیم
امیدمون به فرداست
البته خوب می دونیم
فردا فردا مال ماست

Tay al-Ard

Tay al-Ard (طی الارض or طيّ الارض or طیّ الارض - literally "folding up of the earth") is the name for thaumaturgical teleportation in the mystical form of Islamic religious and philosophical tradition. The concept has been expressed as "traversing the earth without moving"; some have termed it "moving by the earth being displaced under one's feet". It is a concept widely familiar to the Sunnis, Shias and Sufis, each group having a different interpretation on it. This concept has been around for centuries, and was in debate, long before its modern western contemporary counterparts surfaced in scientific and science fiction movies and circles.

More

تولد دوباره در خرداد - 1

از نوروز تا به دیروز که روز هفتادم و پنجم از سال بود، چیزی در حد برنامه‌ریزی‌هایی یک گروه پیچیده‌ی تروریستی برای انجام یک عملیات، در خانواده‌ی ما جریان داشت. مسئله این بود که شاطر محمدحسن یزدان‌پور، بابای خانواده، سرش را انداخته بود پایین و داشت می‌رفت که بره. تجربه‌ی نفس‌گیری بود. از مدت‌ها قبل، بابا با استناد به تجربه‌ی پدرش و پدربزرگش و عمویش، همیشه حد زندگی را همین شصت سالگی می‌خواند. ما هم جدی نمی‌گرفتیم و وارد بحث نمی‌شدیم. نوروز امسال تازه متوجه شدیم که این روایت چقدر فعال است.
وقتی می‌گویم در حد برنامه‌ریزی‌های یک گروه پیچیده‌ی تروریستی، شاید کار را کمی دست پایین گرفته باشم. در طول این دو ماه، بدون برنامه‌ریزی‌های متعارف، چند گروه آماتور اما پیگیر و تمام‌ وقت، به کار روان‌شناسی، دیرینه‌شناسی، پزشکی، لجستیک، قصه‌بافی، استدلال منطقی، و هزار و یک کار دیگر مشغول بودند.

عمل موفقیت‌آمیز بود و بابا حالا دارد استراحت می‌کند و ما داریم آماده می‌شویم برای جشن تولد شصت سالگی او.

Affinities: A Journal of Radical Theory, Culture, and Action

Affinities is a web-based journal that focuses on groups, movements, and communities that set out to construct sustainable alternatives to the racist, hetero-sexist system of liberal-capitalist nation-states. We are interested in questions such as: What kind of experiments are out there, beyond the state and corporate forms? How are they working, what obstacles are they encountering? How do we build lasting culture(s) of resistance and (re-)construction? As one of the goals of Affinities is to acknowledge and strengthen the links that exist between academic, activist, and artistic communities, we are committed to publishing academic and activist writing, as well as other forms of radical cultural production.

Via Dialogic

Affinities is an Affinity Project publication, with no copyright. The full text of the papers in HTML and PDF formats are available online.

Highly suggested among the papers:

Autonomous Capacity Building: Zapatista Bases of Support, Radical Commercial Corridors, and the Battle for the Horizon in the Urban U.S. By RYAN HOLLON and KAREN LOPEZ

Long Live Temporariness: Two Queer Examples of Autonomous Spaces By B. VANELSLANDER

On the social centers: An interview with Roberto Ciccarelli ENDA BORPHY, ROBERTO CICCARELLI

and

Is slash an alternative medium? “Queer” heterotopias and the role of autonomous media spaces in radical world building by NATHAN RAMBUKKANA