وقت است نعرهیی بهلب آخر زمان کشد،
نیلی در این صحیفه، بر این دودمان کشد،
سیلی که ریخت خانهی مردم ز هم چنین،
اکنون سوی فرازگهی، سر چنان کشد.
برکنده دارد این
بنیان سست را؛
بردارد از زمین،
هر نادرست را.
وقت است ز آب دیده که دریا کند جهان
هولی در این میانه، مهیا کند جهان
بس دستهای خسته در آغوش هم شوند،
شور نشاط دیگری برپا کند جهان…
نیما یوشیج